پرنیان مهر

به بستر افتم و مردن كنم بهانه خويش‏                  به اين بهانه مگر آرمت به خانه خويش‏
يه پارچه، چه به دست خياط بيفته و چه نيوفته، بالاخره يه روزى پاره پاره مى‏شه؛ ولى چه بهتر كه اين پاره پاره شدن‏ها به دست يه خياط باشه؛ چون بعدش تبديل به يه جامه زيبا مى‏شه.
يه خونه كلنگى، چه دست بنا بيوفته و چه نيوفته، آخرش خراب مى‏شه؛ اما چه بهتر كه اين خراب شدن با كلنگ بنا باشه؛ چون بعدش آسمون خراش مى‏شه.
يه زمين، بالاخره زخم مى‏خوره؛ ولى چه بهتر كه زخم‏ها و شيارها به دست كشاورز باشه؛ چون آخرش يه مزرعه مى‏شه؛ يه مزرعه سبز.
من و تو مثل همون پارچه، مثل همون خونه و مثل همون زمين مى‏مونيم؛ يعنى نمى‏مونيم و يه روزى دير يا زود، كارمون ساخته مى‏شه؛ ولى خدا كنه سوخته نشيم.
شكافى كه بينى در ايوان كسرى‏            دهانى است، گويد بقا نيست كس را
حالا كه اين جوريه بياييم، خودمون رو بديم دست خدا؛ ولى يادمون باشه كه خدا با ما همون رفتار رو مى‏كنه كه زمين با دانه.
وقتى دانه مى‏ره تو آغوش خاك، خاك نوازشش نمى‏كنه؛ بلكه اونو در هم مى‏شكنه و داغونش مى‏كنه؛ ولى خيلى طول نمى‏كشه كه سبزش مى‏كنه و بالا مى‏آد و بالنده مى‏شه و به ثمر مى‏شينه و از دور و نزديك مى‏رن و زير سايه‏اش مى‏شينن.
اين دانه، چه مى‏رفت در آغوش خاك و چه نمى‏رفت، شكسته مى‏شد؛ ولى اگه در آغوش خاك شكسته نمى‏شد، مثلاً زير دست و پا مى‏شكست و يا لاى منقار كبوترى، ديگه اصلاً سبز نمى‏شد و برا هميشه پرونده‏اش مختومه مى‏شد.
حالا كه مى‏خواى درخت بشى، بسم الله؛ يعنى تو آغوش خدا و خدا اول كارى كه مى‏كنه، تو رو مى‏شكنه؛ اما اين اولشه و راه خدا اولش خوش نيست، به خاطر همين تو قرآن مى‏گه: «و العاقبة للمتقين»؛ يعنى آدم‏هاى خوب، فقط عاقبت دارند؛ يعنى اول ندارند؛ بر خلاف آدم‏هاى بد كه اول دارند؛ ولى آخر ندارند؛ يعنى آخرشون خوش نيست و به روغن‏سوزى مى‏افتند و خوش به حال اونايى كه آخربينند؛ «مرد آخر بين، مبارك زنده است».
هر كه آخر بينه، تعادل پيدا مى‏كنه و هر كه تعادل پيدا كنه، زمين نمى‏خوره.
يادش به خير، بچه‏تر از حالا كه بوديم و مى‏خواستيم دوچرخه سوارى ياد بگيريم، بزرگ‏ترها مى‏گفتند: بچه جون! نگاهت به اون دورهاى دور باشه و به اون آخرها نگاه كن. اگه اين جورى نگاه كنى، تعادل پيدا مى‏كنى و اصلاً زمين نمى‏خورى.
الان مى‏بينم روزگار، همون چرخه و من و تو سوار بر اين چرخ و از اين چرخ، زمين مى‏خوريم؛ اگر فكر آخرتمون نباشيم. فكر آخرت، به آدم تعادل مى‏ده؛ بر خلاف دنيا كه تعادل رو مى‏گيره و زمين مى‏زنه.
اگر هواى آخرت داشته باشيم، دنيا هم خوش مى‏گذره؛ همون طور كه بچه، اگر آخرها و دورها رو ببينه، از دوچرخه سوارى لذت مى‏بره.
بگذريم. من فكر مى‏كنم تو خودت رو به دست خدا دادى يا خدا خواسته دستت رو بگيره و به خاطر همين، بيمارى اومده سراغت و تو اومدى سراغ بيمارستان.
بپذير كه خدا مى‏خواد از تو چيزى بسازه و مى‏سازه؛ فقط به شرطى كه تسليم باشى.
بگذار برات قصه بگم:
تو انگليس، يه خانم نقاشه كه البته نقاش نبوده و با نقاشى هم سر و كار نداشته.
يه روزى اين خانم مى‏ره كنار ساحل و هوس شنا كردن به سرش مى‏زنه و در جا شيرجه مى‏ره تو آب؛ ولى از قضا به يه تخته سنگ مى‏خوره و همون جا قطع نخاع مى‏شه و بالاخره از تخته سنگ به تخت بيمارستان مى‏ره. مدت‏ها روى تخت بيمارستان بود و خيلى بى‏قرار و ناآروم و اصلاً تسلا و تسكين پيدا نمى‏كرد. خودش مى‏گه: يه دوست داشتم؛ يه روز اومد و يه جمله گفت و همون جمله، قرار و آرامش را به من برگردوند و از من يه نقاش ساخت.
او به من گفت: يه نقاش، روى چى نقاشى مى‏كنه؟
گفتم: روى بوم.
گفت: اگه بوم بلرزه يا بلغزه، يعنى ثابت نباشه، چه اتفاقى مى‏افته؟
گفتم: معلومه، نقاش خوبى از آب در نمى‏ياد؛ هر چند هم كه نقاش حرفه‏اى باشه.
گفت: يكى از اسم‏هاى خدا مصوره و مصور، يعنى نقاش و نقاش، بوم مى‏خواد و بوم خدا، من و تو هستيم و بوم بايد ثابت باشه وگرنه نقشى كه او مى‏زنه، نقش خوشى نمى‏تونه باشه؛ پس بيا آروم باش و ثابت قدم و اون وقت ببين چى مى‏شه!
من ديگه بى‏تابى نكردم و خودم رو به خدا سپردم و خدا، از من، مثل خودش، يه نقاش ساخت؛ اونم نقاشى با دهان و امروز نقاشى‏هاى من توى موزه‏هاى بزرگ انگليس چشم مردم مشتاق دنيا رو نوازش مى‏ده! خيلى‏ها آرزوشون اينه كه من رو ببينند و براى ديدن من، مردم با صفا، صف‏ها مى‏كشند.
خب همين جا اجازه بدين، پايان حرف من باشه و آرزو مى‏كنم كه روز سلامت شما نزديك و نزديك‏تر باشه و از اين كه حرفام رو گوش دادين، يه دنيا ممنونم و برا اين كه بدونين حرفام ريشه در كلام اهل بيت عليهم‏السلام داره، چن تا روايت به يادگار، تقديمتون كنم:
امام صادق عليه‏السلام فرمود: وقتى خدا يه بنده‏اى رو دوست داشته باشه، اونو به دردسر مى‏اندازه و دچار بلا و مصيبت مى‏كنه؛ البته رازش هم معلومه؛ چون مى‏خواد بنده‏ش دل‏بسته به دنيا نباشه؛ اگه دل بسته به دنيا باشه، ديگه چيزى نداره كه اونو به خدا ربط بده. آخه مى‏دونى، چسب‏ها انواعى دارند و هر نوعى از اونا به درد يه چيزى مى‏خوره، يا در واقع، هر چيزى چسب خودشو داره و به همين دليل، هيچ وقت با چسب چوب، دو تا آهن رو به هم نمى‏چسبونن؛ چون گفتم هر چيزى چسب خودشو داره. چسب انسان به خدا هم دله؛ فقط دله كه مى‏تونه آدم رو به خدا بچسبونه. حالا، اگه اين دل تمومش خرج دنيا شد، ديگه آدم با چى مى‏تونه به خدا وصل بشه؟ با پول؟ با پارتى؟ با چى؟ هيچى!
پس اين كه خدا دنيا رو با مصيبت‏ها، رنج‏ها و تلخى‏ها تو چشم من و تو تاريك مى‏كنه، به خاطر اينه كه از دنيا دل بكنيم و در نتيجه به خودش دل ببنديم.
... باز مى‏فرمود: خدا اگه بنده‏ش رو دوست داشته باشه، دو تا فرشته رو با او همراه مى‏كنه و بهشون مى‏گه يه كارى كنين مريض بشه؛ يه كارى كنين زندگيش سخت و تلخ بگذره؛ يه كارى كنين به آرزوهاش نرسه؛ چون اگه اين جور شد، مى‏آد سراغ من؛ گذرش به من مى‏افته و اون وقت من تموم گره‏هاش رو باز مى‏كنم.
حالا، رفيق! متوجه شدى راز گره‏هايى كه تو زندگى برات پيش مى‏آد چيه و علامت چيه؟
آره، علامت عشق خداست؛ يعنى خدا دوسِت داره و مى‏خواد تو رو با همين گره‏ها بالا بكشه. اگه اين گره‏ها نباشه، تو توى همين پايين پايينا مى‏مونى و وقتى موندى، مى‏گندى و مى‏گندونى.
نمى‏دونم ديدى چاه كن‏ها چه جورى از ته چاه ميان بالا؟ با يه طناب - اما نه يه طناب صاف - بلكه يه طنابى كه پر از گره باشه و چاه كن همون گره‏ها رو مى‏گيره و بالا مى‏آد؛ حالا اگه طناب صاف باشه، مى‏تونه بالا بياد؟
مى‏خوام بگم گره‏ها و گرفتارى‏هاى زندگى هم همين جورن؛ يعنى انسان رو بالا مى‏كشن و يادمون باشه كه هر چه هست، اون بالاهاست و به خاطر همين هم هست كه قرآن مى‏گه: «تعالوا»؛ بالا بياين؛ يعنى هر خبرى هست، اينجاس و پايين هيچ خبرى نيست‏
در عالم بالاست تماشايى اگر هست‏
اصلاً ببينم يوسف تا ته چاه بود، به جاه و تخت و بخت رسيد؟ يادت باشه، كسى كه خودش بالاست، مى‏گه: بياين بالا وگرنه اگه خودش پايين باشه، مى‏گه: بريد بالا؛ پس اين كه خدا مى‏گه: بالا بياين؛ يعنى من بالا هستم؛ پايين نيستم و وقتى خدا پايين نباشه، مى‏دونى يعنى چى؟ يعنى تاريكى؛ يعنى ظلمت؛ يعنى سياهى؛ چون خدا خودش توى قرآنش مى‏گه: «الله نور»؛ يعنى من نور هستم؛ پس هر جا خدا نباشه، نور نيست و هر جا نور نباشه، تاريكيه و هر جا تاريكى باشه، ترس و بيم و هراسه؛ چون آدم تو تاريكى از صداى خش خش يه برگ هم مى‏ترسه. پس، يادت باشه هر جا خدا نبود، ترس و هراس هست و هر كى با خدا نبود، حتماً حتماً، ترسو و بزدله و اصلاً نگاه به هارت و پورتش نكن؛ همين سر و صدايى هم كه راه مى‏اندازه، دليل بر ترسشه. نديدى آدم وقتى تو يه صحرا يا تو دل شب، تنهاست، از ترس مى‏زنه زير آواز؛ مى‏دونى چرا؟
مى‏خواد بگه من نمى‏ترسم؛ ولى با اين آوازش، داره فرياد مى‏كنه كه من مى‏ترسم.
رفيق من! قرآن مى‏گه: توى اين عالم، فقط و فقط يه عده نمى‏ترسن و بقيه، همه ترسو هستند. آره، فقط دوستان خدا نمى‏ترسن؛ چون خدا با اوناست و به خاطر همينه كه خدا مى‏گه: «الا ان اولياء الله لا خوف عليهم و لا هم يحزنون»؛ يعنى يادتون باشه كه دوستان خدا، هيچ ترس و حزنى ندارن.

نوشته شده توسط حامد در ساعت 18:9 | موضوع :
لینک مطلب |